بارون شدیدی می اومد.زیر بارون رفتیم ترمینال. دلشوره عجیبی داشتم. مهندس که زنگ زد بهش گفتم چه حسی دارم.اونم کلی دلداریم دادو گفت که طبیعیه.چون مسافت طولانیه وتاحالاهم شب مسافرت نرفتین و از این حرفا ....

 کلی از کلمات وعناصرآرامش بخش استفاده کرد تا حال من یه کمی بهتر شد.بالاخره سواراتوبوس شدیم. ساعت 8 شب.من وخواهرجان با هم نشستیم و مامان و بابا هم با هم.خواهر جان که سریع دست به کار شدوسیستم صوتی گوشیش رو راه  انداخت و چشماشو بست و .... منم خیره شده بودم به جاده. قطره های بارون که به شیشه ماشین می خورد، انگار کتاب زندگیم رو ورق می زد.تو فکر رفتم. به خیلی چیزا فکر می کردم.به سرنوشتم.... به اتفاقاتی که در طول زندگیم افتاده... به اینکه برخلاف میلم روزگار، من رو توی چه مسیرهایی قرار داد، به تقلاهایی که کردم تا امور رو به دست بگیرم ،به اون غروب پاییزی که دراوج تنهاییم  دست خدا رو دیدم ، به درهایی که یکی پس از دیگری برام باز شدن... به اینکه تو بدترین شرایط خدای مهربونم حتی یک لحظه هم دستم رو از تو دستش جدا نکرد ،به آرزوهام ، به آینده ، به اینکه الان تواین جاده ام و به .............توی فکر بودم که گوشیم زنگ خورد .صدای مهربون مهندس پشت گوشی من رو به خودم آورد.تازه متوجه شدم که ساعت 2 نیمه شب.سرم رو که برگردوندم متوجه شدم همه مسافرا خوابن...به مهندس گفتم که خوابم نمیبره ....  شروع کرد به صحبت کردن ...گفت که چشمامو ببندمو سرم رو بزارم روی شونشو بخوابم .چشامو که باز کردم  مامان صدام میکرد که پاشو رسیدیم.. چه شبی رو گذروندم٬ چه جاده طولانی بود... بارون بند اومده بود. ساعت 7 صبح  رسیدیم تبریز. اول رفتیم خونه خاله مامان ، یه خونه قدیمی بود. مامان مرتب یاد خاطرات بچگیش می افتاد و برامون تعریف میکرد. بعد صبحانه، بابا رفت تا شرکت مهندس رو از نزدیک ببینه و ...............

من و خواهر جان هم انگار که چندین ساله نخوابیدیم...تا شب دراستراحت مطلق به سر بردیم.

صبح فردا پا شدیم ویه کم به خودمون رسیدیمو آماده شدیم که برای ناهار بریم خونه مهندسینا...وقتی رسیدیم با استقبال گرم همشون روبرو شدم.بعد ازپذیرایی وسلام و تعارف،  ناهار رو آماده کردن.همه چی خوب بود.غروب با مهندس 2 تایی رفتیم و کیک  و شمع تولدش رو خریدیم. چه حس خوبی داشتم که روز تولدش کنارش بودم ، مهندس هم همینطور.از خوشحالی نمیدونست چیکار کنه..کیک رو آوردیم خونه وهمگی رفتیم پارک "ال گلی " .همینطور که پارک رو میگشتیم به  دریاچه ای که وسط پارک قرار داشت رسیدیم. وا یستادم و برگشتم به 12 سال قبل ، وقتی که  برای اولین باراین دریاچه رو دیدم. "آخه 12 سال قبل که برای گردش به این شهر اومده بودیم، اقوام ما رو آوردن به این پارک.اون روز وقتی  دریاچه رو دیدم و چشمم به بنای تاریخی  وسط دریاچه افتاد. یه حسی به سراغم اومد. اون لحظه آرزو کردم درآینده یه بار هم که شده با کسی که دوسش دارم بیام این دریاچه و اون بنای تاریخی وسط دریاچه  و چایخونه سنتیش رو  که بعدها تو دانشگاه  استاد خانکه مرتب از معماریش سر کلاس برامون تعریف می کرد ٬ رو باهم از نزدیک ببینیم.........."حالا 12 سال از اون لحظه ای که این حس به سراغم اومده بود گذشته.اون شب ، من و مهندس با هم روبروی اون دریاچه واون بنای تاریخی بودیم.دیگه قانون جاذبه رو با تمام وجودم حس می کنم.

شب که برگشتیم خونه ،  تولد مهندس رو جشن  گرفتیم.

شمع های کیک روبراش  روشن کردم. 2 تا خانواده ها هم کنارمون خوشحال بودن.از هدیه من هم خیلی خوشش اومد، کلی ذوق کرد. مامانینا هم براش یه پیراهن خیلی قشنگ  هدیه دادن.

آخر شب توی اتاقش بودم که برام چایی آورد و نشست کنارم.خیلی خسته به نظر می اومد.با این همه کلی با هم حرف زدیم..یاد اولین روز آشناییمون افتاده بودیم. کلی هم خندیدیم... 

فردا صبح هم رفتیم و خونه ای رو که قراره توش زندگیمونو شروع کنیم رودیدم.خونه دنج و راحتی بود.3 تا اتاق داشت.تا چشمم به کوچیکترین اتاق افتاد ، خیالم از بابت بریزو بپاش رنگ ها و  لوازم نقاشیم راحت شد. یه گلخونه کوچیک هم انتهای حال داشت که خوراکه گلدونامه، مخصوصا کاکتوسام.بعد با مهندس بیرون رفتیم و یه گشتی توی شهر  زدیم. توی ماشین که بودم احساس خیلی خوبی بهش داشتم.احساسی که تا اون لحظه توی وجودم رسوخ نکرده بود.حس دوست داشتنم همینجوری بی وقفه  داشت زیاد میشد.....

موقع برگشت دل 2 تامون از غصه پر شده بود.مهندس و خواهرش ما رو رسوندن ترمینال. سوار اتوبوس شدیم و مهندسینا پایین روبه روی پنجره ای که نشسته بودم منتظر موندن.با اینکه کلی تاخیرداشت ،همونطوری سرپا ایستاده بودن.بعدشم که حرکت کرد تا خروجی شهر با ماشین دنبال اتوبوس اومدن.

چه خوب شد که این سفر رو رفتم.چه قدر آرامش دارم.برای اولین بار خیلی خیلی زیاد دلم خواست،  یه نفری به اسم همسر ٬همیشه کنارم باشه.احساس کردم ،دیگه میتونم کوله پشتیم رو از رو شونه هام بردارمو بندازم روی دوش همسفر زندگیم ٬ تا برای چند صباحییم که شده شونه هام احساس سبکی کنن..........

پی نوشت: اون شبی که تو پارک بودیم برادر جان تماس گرفت و گفت که مهندسی تکنولوژی سخت افزار  شیراز قبول شده. کلی خوشحال شدیم . دیروزم رفت شیراز برای ثبت نام.